Beknottende knusheid

Om acht uur ’s morgens beginnen ze eraan, elke weekdag opnieuw. Dan worden de borden waar we net op hebben ontbeten in de keuken gezet en dan halen ze hun werkboeken boven.

‘Mama, mama, deze oefening kan niet… Ah wacht, toch wel.’, zegt mijn zoon bij elke oefening die hij start. Ondertussen vult de dochter vlijtig haar werkschrift in.

Ik zit mee aan de tafel en probeer een planning voor de dag te maken en scroll wat door mijn mails. Heel die homeschooling lukt eigenlijk nog wel. Ook wel omdat de juf van Lisa en de meester van Arno een overzichtelijke dagplanning voor de kinderen hebben gemaakt, filmpjes meesturen met extra uitleg en elke dag een uur lifestreamen om vragen over de opdrachten te beantwoorden. Na een uur zijn ze klaar, dan verhuis ik naar de bureau in de kamer van Lisa en hebben de kinderen het rijk voor hen alleen. Arno komt dan altijd nog twintig minuten bij me zitten om te lezen. Hij leest de GVR. Stilletjes hoop ik dat de lockdown nog lang genoeg duurt, zodat hij dat geweldige boek uit kan lezen. Want als hij zelf mag kiezen, dan leest hij vooral geïllustreerde boekenseries, die helemaal op zijn lijf zijn geschreven zoals ‘Het leven van een loser’, ‘Tom Groot’ of ‘De waanzinnige boomhut’. Ik heb me zelf eens gewaagd aan ‘Het leven van een loser’ en het is hilarisch. Ik begrijp zijn hedendaagse keuze, maar juich inwendig dat hij toch de klassiekers uit mijn kindertijd leert kennen.

Om 11 uur stipt eist Arno elke dag mijn telefoon op. Dan videochat hij met twee of drie vriendjes en dan spelen ze samen een spel op de tablet, de ene dag werken ze samen, de andere dag saboteren ze elkaar. Lisa zit ernaast en staart naar tictocdansjes van sterren die enkel in dat wereldje bestaan.

De voormiddag geraakt wel gevuld, maar de namiddag is één groot tijdsvlak waar de kinderen geen raad mee weten. De schermtijd is dan opgebruikt. Alle spelletjes werden al gespeeld. De rek is er uit, ze krijgen het moeilijk met de invulling van de Corona-dagen. Of misschien ben ik het die er nu anders naar kijk. Tot aan de paasvakantie dacht ik bij mezelf: ‘Verveling is niet erg, kinderen worden zelfs creatief van verveling.’ Maar toen ging ik er van uit dat de kinderen na de paasvakantie terug naar school zouden kunnen gaan. Maar nu lijkt de Corona-lockdown geruisloos over te lopen in de zomervakantie, dus wordt het tijdshorizon van verveling plots verlegd naar september. Hoe gaan we hiermee om? Kinderen hebben andere kinderen nodig om zich te ontwikkelen, om zich af te zetten tegen volwassenen, om te leren wie ze als persoon zijn.

Afgelopen zondag vroeg Arno of hij en Lisa even alleen, zonder ons, naar de hoek van de straat mochten steppen. Na wat onderhandelen dat ze op de stoep moesten blijven, dat ze niet in de speeltuin mochten spelen, gingen ze alleen op pad. Dolenthousiast kwamen ze vijf minuten later terug thuis, het was zalig om eens alleen weg te zijn. En of ze naar de andere straathoek mochten steppen? Dus ze vertrokken opnieuw.

Het moet moeilijk zijn om altijd onder moeders vleugels te zitten. Knus, maar te beperkt.

Posts created 11

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven