Die roze wolk is een complot

Mijn zus is net mama geworden van een prachtig, schattig meisje. Het perfecte plaatje dat prille babygeluk. Zowel zij als haar vriend lijken helemaal ontspannen in hun rol als kersverse ouders. Het mini-meisje doet niet anders dan slapen op hun arm, drinken en terug in slaap vallen. En ik dacht altijd dat die roze wolk een complot was, een verzinsel om de mensheid zich te laten voortplanten. 

Kleine tiran

Want eerlijk, zo’n kleine baby is zowel allerschattigst als een kleine tiran die alle aandacht naar zich toe trekt. Als ouder is het fysiek onmogelijk om het babygehuil (gebrul bij mijn twee schattige kindjes indertijd) te negeren. Alle tijd die je ervoor had wordt met een baby volledig ingepalmd door voeden, pampers verschonen, baden, sussen, knuffelen, wiegen. Op het einde van de dag ben je al blij dat je ergens tussendoor tien minuten tijd hebt gevonden om te douchen, je aan te kleden en je tanden te poetsen. En na wat slapeloze nachten is het zowat onmogelijk om nog wat relativeringsvermogen aan de dag te leggen en te beseffen dat die krampjes wel voorbij gaan, dat elk kind uiteindelijk een volledige nacht leert doorslapen.

Eerste lach

Ik moet bekennen dat ik zelf bij de geboorte van mijn eerste kind, bijna tien jaar geleden, half in shock was van de impact dat mijn zoon had op mijn leven. Hoewel ik helemaal weg was van mijn eigen baby, voelde ik me ook hulpeloos en emotioneel. De gewoonte om een jonge moeder ‘even met rust te laten’ vond ik isolerend, zeker toen mijn man zijn vaderschapsverlof voorbij was. Waarom word je hier niet wat beter op voorbereid? Je leert in je leven allerlei nutteloze feiten, maar het belangrijkste wat je ooit zult doen – een ander mens opvoeden – moet je maar wat uitproberen?

Al mijn onzekerheid smolt weg toen mijn zoon voor het eerst bewust naar me lachte. Vanaf dat moment, vind ik alles aan kinderen hebben fantastisch en ben ik een relaxte moeder.   

De dagen zijn lang, de jaren zijn kort

Het baby’tje in de armen zien liggen van mijn eigen kinderen (bijna 10 en bijna 8) maakt het ook duidelijk hoe snel de tijd gaat. En hoe jammer het is dat je geen pauzeknop kunt induwen. We hebben al vaak gedacht: blijf nog maar wat langer klein. En toch vind ik dat het eigenlijk altijd leuker en makkelijker wordt. Als spitsuurouders van kleine kinderen moet je de zorg voor de kindjes, het huishouden, je job en je sociaal leven zien te regelen en dat is niet evident. Thuis moet je er zijn voor je kroost die alle aandacht vraagt, maar zodra je op je werk bent kan je enkel functioneren wanneer je die kroost uit je hoofd zet, alsof je twee parallelle levens leidt. 

Stilte voor de storm van de puberteit

Het voelt alsof die hele zware spits achter de rug is en het nu even rustig is, voordat de storm van de puberteit eraan komt. Ik had vorig jaar voor het eerst nog eens tijd om veel te lezen. Dat was in mijn beleving geleden van de Millennium trilogie, waarschijnlijk de laatste boeken die ik voor de geboorte van mijn eerste kind las. 

Ik heb de indruk dat mijn zus de eerste week van haar baby toch veel relaxter heeft ervaren dan ik tien jaar geleden. Dus dat komt helemaal goed. 

Posts created 11

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven