Energieke stuiterbal

Mama ik vind dit zo spannend!, zegt dochterlief voor de honderdste keer. Al een week telt ze de dagen tot ze op boerderijklassen kan vertrekken met haar klasgenoten. Haar koffertje staat al van voor het weekend klaar. Ze heeft met haar beste vriendin een strategie bedacht om een favoriete slaapplaats te bemachtigen. Ze azen op de bovenste bedden van naburige stapelbedden en hun strategie is simpelweg eerst zijn. Ik zwijg maar over de mogelijkheid dat er vast wel andere kinderen dezelfde strategie zullen hanteren. 

De avond voor ze moet vertrekken, staat ze letterlijk te trappelen in de badkamer:

  • ‘Mama, ik voel, ik weet niet hoe ik het moet zeggen!’
  • ‘Vind je het spannend?’
  • ‘Nee dat bedoel ik niet.
  • ‘Ben je zenuwachtig?’
  • ‘Ja, maar dat bedoel ik ook niet… Energie, dat is het!’

Best wel knap, dat ze als zevenjarige al oefent om haar gevoel onder woorden te brengen. Daar kunnen veel volwassenen nog een punt aan zuigen.

Na het voorleesverhaaltje springt ze als een stuiterbal van de ene kant van ons bed naar de andere kant. Haar broer zucht en kijkt hardop uit naar drie dagen rust.

Ze vraagt of ik haar ga missen. En natuurlijk beaam ik dat. Ik moet nog wennen aan het idee dat mijn jongste helemaal klaar is om zonder me op reis te gaan. Ze maakt zich toch een beetje los. Heel normaal, maar toch ook een kleine mijlpaal. 

De dag van vertrek hoop ik dat haar energie niet plots omslaat in intens verdriet. Haar allereerste weekendje weg – los van de ontelbare logeerpartijtjes bij oma – was exact een jaar geleden met de KSA. Toen voerde ik haar en haar vriendinnetje weg naar de locatie van het verblijf. Ik zie ze nog op de achterbank zitten, gezellig kwetterend, tot we arriveerden aan de lokalen. Wat volgde was blinde paniek bij de dochter. Ze wou plots niet meer blijven, ze bleef mijn hand vastklampen en vooral heel luid huilen. Zo heb ik haar moeten achterlaten, bij de leiding, jongens en meisjes die zelf nauwelijks de puberteit waren ontgroeid. Maar die me wel gerust stelden toen ik later op de dag informeerde naar de emotionele toestand van de dochter. 

Wanneer ik haar op de ochtend ga afzetten aan school wordt de stress haar plots te veel en komen er traantjes. Maar die drogen snel op na een dikke knuffel. Die knuffel stelt ook mij helemaal gerust: ik sta nog op het voetstuk. Nog eventjes, voor ik plaats moet ruimen voor haar leeftijdsgenootjes.

Wanneer de bus vol zenuwachtige kindjes en juffen wegrijdt, werpt ze me nog een kushandje toe. In haar ogen staat het grote avontuur dat haar te wachten staat te lezen.

Posts created 11

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven