Vallen de Corona-maatregelen zwaarder voor een extravert dan voor een introvert?

Er huizen twee personen in mij: een introvert en een extravert. Ze tolereren elkaar, zo lang ze maar elk genoeg aandacht krijgen. Maar dat evenwicht is volledig zoek tijdens de quarantainemaatregelen.

De introvert in mij deed een inwendig vreugdedansje toen ik hoorde dat we met z’n allen in een bubbel moesten gaan zitten tot het Coronavirus was uitgewoekerd. Ik had zeven dikke boeken gehamsterd in de bib. Door het gebrek aan sociale activiteiten voelde ik me helemaal rustig, zen, vrij van zorgen. Ik kan nu wegkruipen in m’n leesstoel met mijn boek en me niet eens schuldig voelen over mijn onbestaande sociale leven. Ons huis en tuin zien er elke dag beter uit. We schuren onze terrassen, zaaien bloemen in de tuin, ruimen op. De rommelschuiven, de berging, de garage, het tuinhuis, niks ontsnapt aan onze opruimwoede. Er staat al een hele berg klaar voor de kringloopwinkel, ik heb nog nooit zo veel ruimte gehad in mijn kasten. Ik loop terug zonder probleem tien kilometer, want ik heb er nu tijd voor. Heerlijk is ook het gebrek aan keuzestress. Voor een gezinsuitstap heb je twee opties: wandelen of fietsen? Altijd in lussen die starten van ons huis. Alles is ook zo heerlijk rustig, als er al eens een auto voorbij komt, is de ruimte dat zo’n gevaarte in durft nemen en het lawaai dat het produceert bijna obsceen. Zo’n simpel, rustig leven, met enkel mijn gezin doet me denken aan op reis zijn. Het is heerlijk, het is stressvrij.

Maar jammer genoeg huist er ook een extravert in mij. En die staat te gillen in een hoek van het huis. Dat telewerken niks voor mij was, dat wist ik al. Genoeg geprobeerd en elke keer weer wist ik dat ik impulsen nodig had om gemotiveerd te blijven. En nu zit ik godganse dagen op een roze kinderkamer achter een schermpje. Alle humor, geplaag en smalltalk is verdwenen uit de omgang met collega’s. Onlangs stond ik in een lange rij om de supermarkt binnen te geraken. Voor mij bestoefte een sportleraar de efficiëntie van online vergaderen. Hij had nog nooit zo efficiënt een klassenraad bijgewoond. Maar als ik enkel nog efficiënt ben, dan besta ik niet meer, dacht ik bij mezelf. Ik nam niet de moeite om het uit te leggen aan de onbekende voor me. Ook de e-peritieven zijn van hetzelfde bedje ziek. Hoe fijn het ook is om mijn vrienden in deze periode te kunnen zien, na afloop denk ik altijd hoe veel gezelliger het zou zijn als we allemaal ook echt fysiek samen in een tuin zouden zitten en luidruchtig door elkaar zouden kunnen praten in plaats van allemaal apart. Meer dan een doekje voor het bloeden is zo’n schermconversatie niet. Ik wist dat ik een familiemens was en zoals verwacht valt het me zwaar om een volledige maand m’n baby-petekindje niet te kunnen zien, mijn zusje niet te kunnen knuffelen en niet op bezoek te kunnen gaan bij mijn ouders.

Als je je afvraagt wie er op dit moment wint, de introvert of de extravert, dan neigt de overwinning richting de eerste. Het gaat eigenlijk wel oké met me in Coronatijden. Ik voel me vaak op vakantie in eigen huis en de andere gezinsleden denken er vaak ook zo over. Maar… maar dan moet ik wel blind blijven voor alle miserie van een ander. Op IC belanden met Corona moet de hel zijn. Op dit moment sterven in een ziekenhuis is zo triest, want er mag niemand bij je zijn. Ondernemer zijn, zeker in iets wat je niet online kunt aanbieden, kan niet anders dan zwaar zijn. Laatst moest ik bijna huilen van een televisiereportage over een koppel dat naar hun zoon met zware mentale handicap belde, ze hadden hem al een volledige maand niet meer kunnen aanraken, de enige vorm van contact die hij begreep. Ik kan me ook niet eens voorstellen hoe het moet voelen om nu opgesloten te zitten in een rusthuis, sowieso een eindstation van het leven, maar nu ook nog eens een uiterst gevaarlijke plek, zonder bezoek. En vakantie in eigen tuin houden, samen met mijn gezin lijkt me wel heel wat makkelijker dan helemaal alleen zijn, of moeder van vier kinderen zijn op een mini-appartementje. Dus ik weet heus wel dat ik een luxepaardje ben.

En die extravert in mij? Die zorgt ervoor dat ik, zodra de quarantainemaatregelen versoepelen, geen boek meer aanraak en geen klusje meer uitvoer. Want dan moet ik op bezoek bij iedereen die ik ken en de zwaar geplaagde horeca zo veel mogelijk steunen. Of we deze zomer nu wel of niet mogen reizen, de zomer wordt gevuld met terrasjes en tuinfeesten. Ik kijk er naar uit!

Foto: fotografierende op Unsplash

Posts created 11

3 gedachten over “Vallen de Corona-maatregelen zwaarder voor een extravert dan voor een introvert?

  1. Ik ben een extravert vermomd als introvent. Geen tafelspringer en ik functioneer niet in groepen, maar oh wat mis ik het contact met vrienden en mijn metekindjes. Ik wil terrasjes doen en nieuwe plekken ontdekken.
    Ook dat nieuwe normaal schrikt mij wat af. Iedereen met mondmaskers, boze blikken wanneer je in iemands buurt komt …
    Heel die periode mag snel voorbij zijn van mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven